تو اگر دغدغه ات مردم شام و یمن استمن دلم پیشِ غریبی ست که نامش وطن است
گندمی را که تو از کیسه ی ما می بخشیسهم نانی ست که در سفره ی امثالِ من است
دستِ بخشندگی ات قسمت ما نیست،ولیتا به ما میرسی افسوس که
امروز اخرین روز از اولین ماه از اخرین فصل ساله
معلوم نی سال دیگه این موقع باشم یا نه
الان که هستم اومدم چندتا چیزو به خودم یاداوری کنم:
یادم بمونه جواب كینه را با كمتر از مهر و
جواب دو رنگی را با
از زمزمه دلتنگیم ، از همهمه بیزاریمنه طاقت خاموشی،نه میل سخن داریم
آوار پریشانیست ، رو سوی چه بگریزیم ؟هنگامۀ حیرانیست ، خود را به که بسپاریم ؟
تشویش هزار «آیا» ، وسواس هزار «اما» ،کوریم و نمیبینیم